„względu na moją obecność. Zafiłowała lampka w przeciągu uchylonych drzwi. Człowiek przy stole odwrócił się szybko. Wydał mi się znajomy. Czyżby to Leszek Umykam do kuchni. Za chwilę tamten już jest, zawiesza lampkę na
gwoździu.
— Jak do nas trafiłaś, Joanno
— Marian...
— Cicho, obudzisz ludzi. Siadaj. Z czym przyjechałaś Głos ma oschły, urzędowy i obcy. Marian Zawieja. No,
tak. Powinnam przyzwyczaić się do tego, że muszę spotykać Mariana właśnie tak — tak, jakby spadał z księżyca. W chwilach nieoczekiwanych, nagłych, nieprawdopodobnych.
— Obcięłaś włosy
Czego on chce Ach, włosy. Już zapomniałam, że je obcięłam jesienią. Wyjmuję fotografię, na której jestem uczesana w koronę. Ta dawna „schwarze Madonna już nie istniała.
— Tu jestem taka, jakiej dziś już nie ma. Prawda
Marian obrócił kartonik w palcach, zamruczał pod nosem „Tobie — najbliższemu człowiekowi — NARZECZONA". Nie zmienił wyrazu twarzy. Co teraz powie, czy wie coś o rozkazie z Warszawy Jeśli nic, kto mnie i dokąd zaprowadzi z tą diabelską fotografią.
—Dziękuję ci, Joanno. Jak najchętniej przyjmuję fotografię i jej właścicielkę — Narzeczoną. Wobec tego jako narzeczeni możemy się nareszcie pocałować...
— Marian, nie kpij! Rozumiesz coś z tej fotografii“(14)