„Nieco później dmuchnął wiatr tak gorący, jak z wnętrza rozpalonego pieca. Podniosły się tumany kurzu, widoczność pogorszyła się tak bardzo, że jeździec musiał zatrzymać muła, a przy następnym podmuchu zeskoczył z siodła. Teraz wicher począł dąć z szybkością huraganu, bez żadnej przerwy, z siłą mogącą zwalić z nóg najtęższego piechura.
Ledwie co widząc Karol dobrnął wraz ze swym mułem pod załom skalny, występujący nad ziemią niczym balkon domu. Ustawił zwierzę głową ku skale, twarz zakrył sobie kapeluszem i postanowił przeczekać zawieruchę. Był pewien, że w tych warunkach Carty również niedaleko ujedzie.
Wiatr przeciskając się między skalnymi wyniosłościami świstał i dudnił niby pędzący pociąg. Od czasu do czasu odzywały się grzmoty. Karol czekał na deszcz. Ale oczekiwanie nie spełniło się. Wiatr ucichł, kurz powoli opadał, a zza zasłony wirujących drobin wyjrzało słońce. Zdziwił się więc, że tak krótko trwała zawierucha, że dzień nie dobiegł końca, i ucieszył się, że można podjąć pościg. Ale radość zamieniła się w niepokój na widok spustoszenia, jakiego dokonała burza wszystkie ślady zostały dokładnie zasypane — znikły nawet głębokie koleiny, wyżłobione przez dyliżans. Nic, żadnego znaku mogącego służyć jako drogowskaz.“(5)