„— Masz słuszność, stryju — odpowiedział spokojnie — mądrość twoja przebija i z tej ostatniej rady. Hrabina Dubarry, której raczyłeś mnie przedstawić i do której mówiłeś o mnie tak debrze i z takim zapałem, o czym zaświadczyć mogą wszyscy w Luciennes, nie odmówi mi swej pomocy. Kocha mnie, jest śmiała i ma władzę nad Najjaśniejszym Panem. Dziękuję ci, stryju, za dobrą radę. Skorzystam z niej Jak z portu ocalenia. Konie, Bourguignon! Do Luciennes!
Marszałkowi zamarł na ustach uśmiech.
DAiguillon ukłonił się stryjowi z uszanowaniem i wyszedł z salonu, zostawiwszy marszałka bardzo zaintrygowanego, a nade wszystko zawstydzonego, że z taką zajadłością pastwił się nad tym szlachetnym człowiekiem.
Niejaką pociechę znalazł stary marszałek dopiero wtedy, gdy widział nieokiełzaną radość paryżan, wydzierających sobie i czytających na ulicach odbity w dziesięciu tysiącach egzemplarzy wyrok na księcia dAiguillon.
Ale nie mógł powstrzymać westchnienia, gdy Rafte zapytał go o wynik wieczornej rozmowy.
Opowiedział mu wszystko, niczego nie zataiwszy.
— Cios zatem został odparowany
— I tak, i nie, Rafte. Rana nie jest śmiertelna. Jest jednak coś lepszego do roboty w Trianon i bardzo sobie wyrzucam, że wyłącznie tym się nie zająłem. Goniliśmy dwa zające i postąpiliśmy bardzo głupio, Rafte.“(8)