„— M068 Tak, on wkrótce odjedzie.
— Ale co mu brakuje, pytam
Doktór zaczyna przebierać w jakowy chi papierach na stole i odpowiada — Atrofja skóry. Nie, już pani odchodzi
— Czy może go pan wyleczyć
—Dlaczego pani pyta Moss wkrótce odjedzie. Panna dEspard idzie na górę do swego pokoju
i czyni użytek z wasebny, smaruje nią sobie twarz i zaczyna masować. W ostatnich tygodniach sromotnie zaniedbała swą twarz, zwiotczała ona odprzebytych cierpień i pełna jest nieznanych drobnych brózzdek. Co za zniszczenie! Temu trzeba teraz zaradzić, po postanowieniu udania się do uprzejmej damy z ogłoszenia czuje znów potrzebę ładnego wyglądu i uchodzenia za dobrą partję. Zamierza od tej chwili rozwinąć codzienną akcję na swej twarzy. — Proszę! To znów dziewczyna.
Panna patrzy na nią zdziwiona i mówi — Przecież jestem zapiętą
Dziewczyna — Tak, ale to tylko, że ja odchodzę. Nie chciałam powiedzieć tego dziś rano, ale nie zostaję tu dłużej.
— Nie, czyżby
— Myślałam, że zadowolona pani była z mojej pomocy, więc już mię pani zna i wie, że ani gadałam coś o pani, ani o niczem innem.
Czy dziewczyna oszalała! Panna dEspard nie jest dłużej zgnębioną, odprawia dziewczynę, drżąc z rozgoryczenia, i powraca do swego masażu. A więc to dziewczyna miała na myśb, puszczając dziś rano swe przytyki, chciała zmiękczyć pannę dEspard i otrzymać specjalne wynagrodzenie, za co Czy panna dEspard nie wpłacała co miesiąc napiwków do kasy służbowej Dużo należy ścierpieć O, lecz chodziło o to, by się nie dać zgnębić, jedyne co skutkowało, to — wyniosłość. Zamierzała odtąd nabrać pewnych wymagań, możbwe, iż zacznie“(7)