„— Czy panu kiedyś cierpła skóra Czy biegały kiedyś po grzbiecie mrówki Mnie — nigdy! A szkoda, szkoda! cha.
S — Słowacki wysp tropikalnych
— A po co by miały biegać te mrówki
— Wstrząs. Nerwowy wstrząs. Są ludzie, na pewno są tacy!
— Jacy
— Co szukają dreszczy.
Jubiler nagle się poruszył, i płótno leżaka, opinające jego tył, rzekłbyś — zaraz pęknie. Był jeszcze bardziej zaciekawiony, i plamy egzemy na; jego policzkach stały się prawie fiołkowe. Słowiki prześcigały jeden drugiego, pluskały łopatki koła.
— Proszę sobie wyobrazić — znowu skoczył myślą w bok Leon Wachicki, uwiązany do swego łańcucha. — Proszę sobie wyobrazić, złożyłem podanie o zezwolenie noszenia broni przy sobie i mi odmówiono. Powiedziano, że niedostatecznie prośbę swą uzasadniłem. Bo w istocie nie miałem jak to uzasadnić.
— Panu chodzi o rewolwer — spytał Popieliczyk.
Nagle zaczął grzebać się w bocznej wewnętrznej kieszeni swej marynareczki. Po czym grubymi paluszkami wyjął z niej coś graniastego, czarnego, o z lekka granatowym połysku. Był to mały browning. I od razu na brzegu po lewej stronie — a złotnik właśnie siedział po lewej ręce Leona — i od razu na tym brzegu zakotłowało coś kolorowego, mignęły cienie i znowu ktoś tam stanął, i zrywając gardło wołał Au! au! do mnie! natychmiast!“(3)